Maria Khachatryan biolontxelo jotzailearekin eta Monica Perez biolin jotzailearekin batera, Trio Marea osatzen du Maren Otegi pianistak (Zarautz, 2004). Hiruko gaztearen ganbera kontzertuak itxiko du 37. Udako Musikaldia larunbat honetan, 20:00etan hasita, Santa Klara komentuko elizan. Piano klasikoaren interpretazioa ikasten ari da Otegi; orain arte Nafarroako Goi Mailako Musika Kontserbatorioan aritu da, baina azken ikasturtea Zaragozan (Espainia) amaituko du. Sortzaile gisa, Noraezean izeneko diskoa kaleratu zuen urte amaieran.
Etxeko emanaldia beti izaten da berezia, ezta?
Askotan jo izan dut Zarautzen, baina kontzertu moduan, honako hau izango da nire estreinako aldia. Zentzu horretan, urduri sentitzen naiz, eta ardura askorekin, baita gogotsu ere. Ilusio handia egiten dit, baina ardura ere badut, nigan konfiantza izan baitute emanaldi honetarako. Gainera, nire familia osoa etorriko da entzutera, eta, beraz, badut ongi egin nahi izatearen kezka.
Trio Marea zure proiektu propioa al da ala hiru lagunen arteko egitasmoa?
Hiruron proiektua da. Kontserbatorioan elkarrekin ikasten dugu, eta ganbera musikako irakasgaiaren barruan sortu genuen hirukote hau, ikasitakoa plazara eraman eta jendeari erakutsi asmoz.
Zer da, zehazki, emanaldian eskainiko duzuena?
Pianorako bi trio klasiko joko ditugu. Musika klasikoa da jorratzen duguna, baina gure asmoa da egungo musikara eta, batik bat, jendearengana hurbiltzea. Oso urrun geratzen den zerbait dela dirudien arren, horrelako musikaz ere goza daiteke. Gauza oso ezberdinak entzun daitezke, eta sonoritate benetan asko daude oso bereziak eta politak direnak. Guri horiek lantzea gustatzen zaigu, eta espero dugu entzutera etortzen den publikoa sentsazio berarekin geratzea.
Bi obra klasiko diozu...
Bata, Enrique Granadosen pianorako trioa izango da, eta bestea, Ludwig van Beethovenena. Granadosena gehiago gustatzen zaigula edo gehiago barneratu dugula esango nuke. Gureago egin dugun pieza bat izan da. Beethovenenak Mamua du izena eta sonoritate heavya dauka, beldurra eta suspensea biziki adierazten dituelako; eta hori ere ederra da benetan.
Hiru neska gazte zarete musika klasikoa eskaintzen. Haizearen kontra bezala al zabiltzate?
Egia esan, ez dugu aldarrikapen gisa ikusi inolako momentuan. Kontserbatorioan elkartu ginen, eta horrela ekin genion geure bideari, baina hotzean pentsatzen jartzen bazara, konturatzen zara ez daudela emakumez soilik osatutako musika klasikoko talde asko; alegia, beti dagoela gizonezko musikariren bat tartean. Beraz, gure kasuan, ez da horrela, eta erakutsi nahi dugu hemen gaudela eta balio dugula.
Aurrez igo al zarete beste oholtzaren batera? Ala larunbatekoa duzue estreinako aldia?
Zarauzkoa izango da emango dugun gure lehen kontzertu ofiziala. Orain arteko emanaldiak kontserbatorioan eskaini ditugu. Espero dugu Santa Klarakoaren ondotik gehiago etorriko direla; oraingoz ez dugu ezer lotuta, baina gustatuko litzaiguke han eta hemen jotzea. Gu proposamenetara irekita gaude, behintzat. Hainbat ate jo ditugu, eta zerbat aterako dela espero dugu.
Kontzertuan egongo al da tartetik duela urtebete atera zenuen diskoko abestiren bat jotzeko?
Gure hasierako asmoetan, behintzat, ez dugu halakorik aurreikusten. Taldearen helburua da kontzertua guztiz klasikoa izatea, eta ez naiz jarri horretan pentsatzen. Baina, tira, hemendik larunbatera bitartean zerbait presta dezakegu, oraindik badagoelako denbora. Nahiko nuke nirea den beste proiektu batekin emanaldiak eskaintzea, baina larunbatekoa beste zerbait izango da.
Noraezean izan zen erronka pertsonal hori. Nola sortu zen disko hori?
Betidanik idatzi dut musika, eta txikitatik abestu izan dut. Iritsi zen momentu bat sortuta neukan material guztiari irteera eman behar niona; hala, iazko udan, data hauen inguruan, grabatzeari ekin nion, eta urte amaieran diskoa argitaratu nuen. Nire bizitzan gauza dezente gertatu ziren, eta barruan neuzkan sentimendu ezengonkor eta aldakor horiek musika bidez kanporatu nituen. Azken finean, hori da Noraezean lanarekin islatu nahi izan nuena.
Interprete hutsa izateaz haratago, konposatzaile ere bai orduan?
Konposizio klasiko gisa ez, baina oso gustuko dut nire gauzak sortzea. Ikasi dudana praktikara eramaten saiatzen naiz, noski. Piano klasikoa jo eta interpretatzen dudan arren, hortik irteten ere ahalegintzen naiz, beste genero batzuk uztartuz. Abesti berrien ideiak ere baditut, nahiz eta oraindik buru-belarri jarri ez naizen, baina egin nahi ditudan gauzak bueltaka darabilzkit buruan.
Momentuz, kontzertua duzu larunbatean. Bertaratzen den publikoa zerekin geratzea gustatuko litzaizuke?
Gaur egun, askotan gureak bezalako emanaldiak oharkabean igarotzen dira, eta, alde horretatik, gustatuko litzaidake jendeak begiak zabaltzea eta musika honi aukera bat ematea, bai interprete moduan, bai genero moduan. Egun entzutera ohituta gauden gauzen artean ezberdina izanagatik ere, ondo pasa eta goza daiteke musika klasikoarekin. Publikoak perspektiba zabaltzea nahiko nuke, eta musika mota hau jende gazteak ere landu dezakegula erakustea. Aurreiritziz beteta gaude: uste dugu musika klasikoa aitona-amonen kontua dela, eta belaunaldi berriengana zabaldu nahiz gerturatu behar dugu.