Asier de la Iglesia: "Saskibaloiak eta jendeari laguntzeak indartu nau"

Asier de la Iglesia saskibaloi jokalaria. (Maialen Etxaniz) Endesa Ligan debutatu zenuen  GBCk egindako fitxaketari esker. Zer dela eta deitu zintuzten? Urteak daramatzat saskibaloian jokatzen, eta GBCko entrenatzaileak eta zuzendaritzako kideek ezagutzen naute. Behin hizketan ari ginela nik azaldu nien gustatuko litzaidakeela beraiekin dirua ateratzeko zerbait egitea, irabaziak esklerosi anizkoitzaren ikerketara bideratzeko. Hainbat eta hainbat proiektu sustatu izan ditut aurrez, eta haiek bazuten horren berri. Entrenatzaileari otu zitzaion ni taldera batzea; hau da, ni aldi baterako fitxatzea. Hasieran, gai izango ez nintzela pentsatu nuen, baina orduan fitxaketa astebeterako izatea proposatu zidan entrenatzaileak. Ekintza hark nire helburua beteko zuela pentsatuta, aurrera egin genuen ideiarekin. Gaur esan dezakegu eman duela bere fruitua. Hedabideek orain jarri dute arreta zugan, baina urteak daramatzazu esklerosi anizkoitzaren sentsibilizazioa sustatzen. Zein da zure helburua? Gaitza diagnostikatu zidatenetik aritu naiz han eta hemen esklerosi anizkotzaren inguruko informazioa zabaltzen. Izan ere, hori da nire xedea, horrela soilik lortuko dugulako gaixotasuna ikertzea. Azken hogei urteetan egindako ikerketei esker, hamar urte luzatu da esklerosi anizkoitza dugunon bizi itxaropena. Horregatik, urte horiek gehiago izan daitezen, ikerketan inbertitzeko eskatzen diet Espainiako Gobernuari eta erakundeei; gastatu dezatela dirua horrelako gaitzen inguruko ikerketetan. Nik, nire aldetik, denetariko ekintzak egin ditut esklerosi anizkoitza gizarteratzeko, hala nola lasterketa solidarioak, kontzertuak, saskibaloiko 3x3 partidak... Egia da egitasmoak eta ekintzak dirua lortzeko egiten ditudala, baina, aldi berean, jendeak esklerosi anizkoitza zer den jakitea nahi dut. Zergatik da garrantzitsua gaia gizarteratzea? Gaixotasun horrek dakartzan ondorioen %20 soilik ikus daitezke, gainerako ondorioak ez dira begiz nabaritzen. Nire kasuan, eskuin begiko ikusmen ahalmena %40koa da; eskuetako eta hanketako sentikortasunaren %90 galduta daukat; eta hamabi garun lesio ditut, baina hori ez dakienak, ez du ikusiko.  Horregatik, garrantzitsua da jendeak esklerosi anizkoitzaren ondorioak ezagutzea, gu hobeto ulertzeko. Izan ere, jendeak pentsatzen du ez zaigula ezer pasatzen, gai garelako kirola egiteko, lanera joateko edota bizitza ‘arrunta’ egiteko. Baina pertsona horiek ez dakitena da horren atzean zenbat gauza ezkutatzen diren. Zaila da gaixotasuna jasaten duten pertsonenganako enpatia sentitzea ez baduzu gaitza ezagutzen eta eragin ditzakeen ondorioak ez badakizkizu. Duela sei urte jakin zenuen esklerosi anizkoitza zenuela. Gaixotasuna diagnostikatu zizuten unea gogoratzean... Berri hori jasotzen duten pertsonen kopuru handi bat, %90 inguru, gaixoaldian edo depresioan sartzen da, baina ez zen nire kasua izan. Dena den, hura jakiteak eragin zuzena izan zuen nigan. Kasu gehienetan, berria jasotzen duten pertsonek 20-30 urte bitartean izaten dituzte; erabakiak hartzeko garaia izan ohi da. Kokatu egoeran: bikotea duzu, eta beldur zara bikotekideak gaixotasuna duzulako utziko ote zaituen edo maiteko zaituen; umerik izan nahi al duzun galdetzen diozu zure buruari, haurrak gaixotasuna izan dezakeelako.Gainera, horren jakitun izanik, zure bikotekideak umerik izan nahiko al duen pentsatzen duzu; ikasketak egiten edo lanean hasi berria zara, baina gaixo zaudela jakitean ez dakizu lanean jarraitzerik izango duzun... Hori guztia dela-eta esklerosi anizkoitza dutela jakiten dutenek pentsatu ohi dute: «Bizitza madarikatua!». Gehiago kezkatzen dira etorkizunaz unean uneko momentuaz baino. Etorkizunean pentsatzeagatik gauzak ez dira hobeto joango, ordea. Esklerosi anizkoitza dugun pertsonok ezin dugu jakin nola egongo garen bost urte barru, baina gaixotasunik ez duten pertsonek ere ez. Horregatik, jarrera baikorra hartuta irten nintzen medikuaren bulegotik. Zailtasunak zaitasun, saskibaloian jokatzen jarraitzea erabaki zenuen. Bai, hala da. Eskuetako sentikortasuna galdu nuenez, baloia nola bota ikasi behar izan nuen. Finean, jokatzeko modua aldatu nuen, 29 urterekin. Lehen hamaika gauza egiten nituen ondo. Orain, aldiz, gauza gutxi batzuk bakarrik, baina egiten ditudanak bikain irten daitezen saiatzen naiz beti; egin ahal ditudan gauzetan jartzen dut arreta. Nire kabuz eta kontzentrazio handiaren laguntzaz ikasi dut baloia nola bota, eta gaur egun saskiratze asko lortzen ditut. Une zailak ere pasatu izan ditut. Gaixotasuna diagnostikatu zidatenean, esaterako, saskibaloi klubek ez ninduten fitxatu nahi, eta urte batzuk igaro nituen talderik gabe. Gaur egun bestelakoa da egoera, baina arazoak izaten jarraitzen dut. Esaterako, igande goizetan partidak jokatzea gogorra egiten zait. Izan ere, goizetan hartzen dut sendagaia, eta ordubetez erreakzio arraroa eragiten du nire gorputzean. Ondorioz, jokatu izan ditut partidak 38ko sukarrarekin. Nondik ateratzen duzu transmititzen duzun indarra? Gaur egun ez dut behar familiaren eta bikotekidearen babesik, aurrez ere badudalako. Baina saskibaloiak, jendeari nire esperientzia kontatzeak eta haiei laguntzeak indartzen nau bereziki. Behar duen jende horri dirua emateak eta benetan eskertzen dizutela konturatzeak asko pozten nau. Naturaltasunez kontatzen ditut bizipenak. Arazo asko ditut, baina ez naiz horietaz kexatzen, kontatu egiten ditut. Jendearentzat eredugarri naizela entzun izan dut, baina ez naiz eredugarri sentitzen. Edonork egin behar lukeena egiten dut; nire eskuetan dagoen guztia, alegia. Izango duzu ahulgunerik edo beldurrik. Egunen batean ahotsa galtzeak beldurtzen nau gehien. Saskibaloirik gabe bizitzen asmatuko nukeela pentsatzen dut, nahiz eta ezin dudan jakin. Baina hitz egiterik ez izateak izutu egiten nau. Gaur egun ahotsa tresna garrantzitsua da niretzat, jendeari nire bizipenak kontatzeak bizitza ematen didalako. Dena den,  momentu txar horietarako prestatzen ikasi dut. Horrek asko lagundu dit gaixotasunari aurre egiteko garaian. Izan ere, gauza onak ez ditut asko ospatzen. Horregatik, gauza txarrek ez didate horrenbeste eragiten. Hedabideek ematen al diote ahotsik zuen arazoari eta aldarriari? Zentzu horretan, ez dut kexarik. Irratian, telebistan, egunkarietan... beti eman izan didate hitz egiteko aukera. Ez naiz hedabideez kexatzen, politikariez kexatzen naiz. Ez dugu egurra ematen; politikariei ez diegu kritikarik egiten. Osakidetzan egindako murrizketa batengatik arazoak izan nituen duela urte batzuk, eta kexatu egin nintzen, zarata atera nuen, eta hori da guztiok egin behar duguna: osasungitzan egiten dituzten murrizketak salatu behar ditugu. Esklerosiari aurre egiteko sendagaiak garestiak dira, eta horren arrazoia bakarra da: diru gutxi bideratzen da ikerketara. Utz ditzatela errepideak eta autobideak, eta jar dezatela indar gehiago gaixotasunen ikerketan. Eta guk, jarrai dezagun zarata ateratzen.