Inma Urteaga: "Gauzak beste modu batera baloratzen ditut orain bizitzan"

Inma Urteaga, bere alaba Ursularekin. (Inma Urteaga) Haurdunaldia eta erditzea onak izan zituen Inma Urteagak (Azkoitia, 1969), baina alaba jaio eta ordubetera, titian zuela, bat-bateko heriotza izan zuen. Ondorioz, garun paralisia du. Gertakizun latz haren aurrean, adore eta indar handiz egiten du borroka egunez egun, alabaren ongizatea hobetzeko helburuarekin. Kongresuko irabazien zati bat zure alabarentzat eta Anuk Astigarragarentzat bideratuko dute. Zer iruditzen zaizu? Mikel Lizarralde medium urretxuarraren ohitura da jardunaldiko irabazien zati bat tokiko  erakundeei ematea. Azkoitiko Udalarekin harremanetan jartzean jakinarazi zioten herrian bazirela behar bereziak dituzten bi ume: Anuk Astigarraga eta Ursula Urteaga. Gastu handiak ditugu, eta asko eskertzen dugu gurekin gogoratu izana. 2009ko abenduan jaio zen Ursula. Zer gertatu zen? Erditzea ondo joan zen, baina jaio eta ordubetera, titia ematen ari nintzaiola, bat-bateko heriotza izan zuen. Ondorioz, garun paralisia du. Lesioak ez dio kognitiboki eragiten, baina motrizitateari dagokionez, %88ko ezintasuna du. Zer desgaitasun ditu Ursulak? Ezin du eskuekin ezer hartu, ez da eserita egoten, ezin du oinez ibili, ez dio buruari eusten, ez du hitz egiten, ez ditu kontrolatzen esfinterrak... Zortea dugu kognitiboki ondo dagoelako. Alaba jaio zenetik, haren ongizatea hobetzeko, etengabekoa duzu eguneroko borroka, ezta? Egundokoa da borroka. Alaba jaio eta sei astera hasi zen Aspacen, arreta goiztiarra jasotzen. Gero, hamar hilabeterekin, Cadovan terapia egiten hasi zen, astean bi orduz. Neu ere, terapeuta bezala trebatu naiz, eta 2011tik, egunero, ordubeteko hiru saio egiten genituen etxean. Saio bakoitza hiru lagunen artean egin behar izaten genuen, eta horretarako familiako, kuadrillako eta laneko lagunez osatutako hamabost kideko boluntario taldea izan dut alboan, urteetan. Gastu handiak dituzuela diozu. Horren lekuko, ikasturte hau Murtzian igaroko duzu. Zer dela eta joan zarete hara? Nire alaba bere adineko gainontzeko umeekin batera Xabier Munibe Ikastolara joaten da, eta egia esan, Azkoitiko ikastolako irakasleek egundoko meritua dute. Baina noizean behin, saiatzen naiz Ursula onuragarriak diren osasun zentroetara eramaten, tratamendu luzeak egiteko. Esaterako, 2011ko abendutik 2012ko irailera, Galizian egon ginen, hazkuntzarako hormona tratamendu esperimental bat egiten. Alabari terapia asko egin dizkiot urteotan, eta bada neurofuntzioa berrantolatzeko izugarri gustatzen zaidan bat: Padovan. Murtziako zentro batean oso adituak dira teknika horretan. Hezkuntzako langilea naiz, eta aurtengo ikasturtea Murtzian igaroko dut irakasle. Bien bitartean, Ursulak hemengo zentro batean fisioterapia, logopedia eta Cadovan terapiak jasoko ditu. Tratamenduei dagokienez, Euskal Herriko zentroak prestatuta al daude? Bai, baina gertatzen dena da fisioterapian edo logopedian, esaterako, lerro jakin batzuk jarraitzeko prestatuta daudela. Lerro horietatik kanpo ezer landu nahi baduzu, konplexua da kontua. Hasieran uste nuen Aspacen jasotako tratamenduarekin nahikoa izango zela, baina denborak erakutsi dit beste bide batzuk urratzea merezi duela. Zentzu horretan, zorte handia izan dut, niri gustatzen zaidan Cadovan terapia Soraluzen aurkitu dudalako. Feli Oregi izena du terapeutak, eta hark ere bere historia du. Bi urte eta erdiko umea ia ito zitzaion baserriko askan, eta garuna larriki erasanda geratu zitzaion. Kasualitatez topo egin nuen Oregirekin, Ursulak hamar hilabete zituela, eta asko irakatsi dit. Egia esan, jende asko dago isil-isilik beren etxeetan lanean eta borrokan garunean halako lesioak dituzten seme-alabekin. Zer da zure erronka? Nire ilusioa da Ursulak gutxieneko autonomia izatea noizbait zerbait egiteko. Une honetan, nire erronka da koilara bat ahoan sartzeko gai izatea alaba. Aipatu dituzun tratamendu intentsibo horiei esker, zer aurrerapauso eman ditu Ursulak? Aurrerapauso oso txikiak dira. Esaterako, orain ari da eskuekin gauzak seinalatzen ikasten. Horrela esanda, egundoko txorakeria dirudi, baina urteen poderioz lortu duen zerbait izan da. Izan ere, desgaitasun hori dutenek  eskuak oker-oker eginda dituzte kanpoaldera, eta ez dute gaitasunik izaten ezer hartzeko. Eta eskuak barrualdera biratzeak edo eskuak norbere kabuz ixteak eta zabaltzeak urteetako lana eskatzen du. Ari gara hurbiltzen, baina hori oraindik ez dugu lortu. Egundoko lorpena litzateke. Guraso bakarreko ama izanda, nola egin diozu egoerari aurre? Ni oso independentea izan naiz beti, eta laguntza eskatzea asko kostatu izan zait. Baina halako egoera baten aurrean, laguntza eskatu egiten duzu. Ez duzu beste aukerarik. Nik zorte oso txarra izan dut Ursulari gertatu zaionarekin, baina izugarrizko zortea izan dut familiakoen, lankideen eta lagunen aldetik jaso dudan laguntzari dagokionez. Zer irakatsi dizu Ursulak? Alabak irakatsi dit zenbat gauzek osatzen duten normaltasuna. Jendeak uste du oinez edonor ibil daitekeela, edo ahora jana edonork eraman dezakeela, baina jabetzen zara zenbat gauza koordinatu behar diren ondo gauza horiek denak lortzeko. Gauzak beste modu batera baloratzen ditut orain bizitzan. Lehen, nire nahia zen Ursulak oinez ibiltzea lortzea, baina orain oinez ibiltzea ez dut ikusten zerbait garrantzitsua. Izan ere, gure mundu moderno hau oinez ibili ezin dutenentzat ez da horren konplexua, baina hitz egiten ez dutenentzat edo eskuak eta burua kontrolatzen ez dituztenentzat konplexua da oso. Nire alabak ez du ez eskuen eta buruaren kontrolik, eta, beraz, ezingo du teklatua edo eskuko telefonoa erabili. Bi bide horiek mundua zabaltzen dute, eta oraindik inongo autonomiarik ez du, eta medikuek, gainera, ez digute inongo esperantzarik ematen. Sinestu egiten duzu zure alabak badituela gaitasunak, baina perspektiba oso txarreko lesioa du. Beraz, iritsiko gara iristen garen punturaino, baina inoiz borrokatzea ez dugu utziko.